scale-diet-fat-health-53404

ΠΑΧΥΣΑΡΚΙΑ

    Εάν έχετε καρδιακές παθήσεις και είστε υπέρβαροι ή παχύσαρκοι, οι κίνδυνοι καρδιακής προσβολής και άλλων καρδιακών επιπλοκών αυξάνονται. Αυτό ισχύει ακόμη και αν δεν έχετε άλλους παράγοντες κινδύνου. Η παχυσαρκία αυξάνει τις πιθανότητές να αναπτύξετε σημαντικούς παράγοντες κινδύνου για καρδιακές παθήσεις όπως ο διαβήτης, η υπέρταση και η υψηλή χοληστερίνη. Συνολικά, οι παχύσαρκοι είναι πιο πιθανό να πεθάνουν από καρδιακές παθήσεις από άτομα με φυσιολογικό βάρος.  Αν έχετε παραπάνω κιλά πρέπει να προσπαθήσετε να τα χάσετε. Ακόμη και η μικρή μείωση του βάρους βελτιώνει πολύ την καρδιαγγειακή  λειτουργία.

   Αρχικά θα πρέπει να αλλάξετε τον τρόπο διατροφής σας περιορίζοντας το αλάτι και την κατανάλωση αλκοόλ,  δίνοντας έμφαση στα φρούτα, τα λαχανικά, τα δημητριακά ολικής αλέσεως και τα γαλακτοκομικά προϊόντα χαμηλής περιεκτικότητας σε λιπαρά.  Επίσης τρώγοντας  τροφές  πλούσιες σε μαγνήσιο, κάλιο, ασβέστιο, πρωτεΐνες και φυτικές ίνες, αλλά με  χαμηλή περιεκτικότητα σε κορεσμένα λιπαρά, ολικό λίπος και χοληστερίνη.  Πρέπει να  περιορίσετε το κόκκινο κρέας, τα γλυκά και τα ποτά που περιέχουν ζάχαρη. Το νάτριο είναι μια ουσία που επηρεάζει την αρτηριακή πίεση. Είναι το κύριο συστατικό του αλατιού και βρίσκεται σε πολλά επεξεργασμένα τρόφιμα, όπως έτοιμες σούπες, έτοιμα γεύματα, καπνιστά τυριά και αλλαντικά, αλμυροί ξηροί καρποί, μερικά ψωμιά και δημητριακά, και αλατισμένα σνακ.

kaboompics_Preparing some appetizer food in the kitchen (1)

ΧΟΛΗΣΤΕΡΙΝΗ

Η χοληστερίνη είναι ένας από τους κυριότερους παράγοντες που ενοχοποιούνται για την εμφάνιση καρδιαγγειακής νόσου.  Ωστόσο, δεν είναι όλες οι χοληστερίνες κακές. Υπάρχει η “καλή” χοληστερίνη που λέγεται HDL  και η “κακή” που λέγεται LDL. Τα τριγλυκερίδια δεν φαίνεται να είναι τόσο σημαντικά στη πρόκληση στεφανιαίας νόσου. Για όσους έχουν  υποστεί στεφανιαίο επεισόδιο θα πρέπει τα επίπεδα της “κακής” LDL χοληστερίνης να διατηρούνται κάτω απο 80 mg/dl. Για να έχετε σταθερά χαμηλά επίπεδα το πιο πιθανό είναι ότι θα πρέπει να πάρετε φάρμακα.

 

Η υψηλή χοληστερίνη  στο αίμα δεν προκαλεί συμπτώματα, οπότε αν το επίπεδο της  είναι πολύ υψηλό, μπορεί να μην το γνωρίζετε. Επομένως, είναι σημαντικό να ελέγχετε τα επίπεδα της χοληστερίνης τακτικά.

Απώλεια βάρους με ιατρική βοήθεια

ΔΙΑΤΡΟΦΗ

Διατροφικές Oδηγίες:

Βλαβερά για την καρδιά λίπη (κορεσμένα και υδρογονωμένα): αυξάνουν την «κακή» χοληστερόλη και μειώνουν την «καλή» χοληστερόλη.

Τρόφιμα πλούσια σε   κορεσμένα λίπη:

  • Βούτυρο, κρέμα γάλακτος, τυρί κρέμα
  •  Φοινικέλαιο (το χρησιμοποιούν στα περισσότερα εστιατόρια τύπου φαστ-φουντ), καρύδα
  •  Κρέας με ορατό λίπος (μπριζόλες, παϊδάκια, κιμάς κλπ)
  •  Μπέικον, λουκάνικα, μορταδέλα, σαλάμια
  •  Πουλερικά με πέτσα
  •  Τυριά – κίτρινα ή/και κρεμώδη π.χ. γραβιέρα, κασέρι, γκούντα, ένταμ, κεφαλοτύρι κλπ
  •  Γάλα πλήρες, γιαούρτι πλήρες
  •  Κρέμα ζαχαροπλαστικής, κρέμα σαντιγύ
  • Σύνθετα φαγητά/γλυκά: πίτσα, σουβλάκια, παστίτσιο, μουσακάς, σουφλέ, πάστες, τούρτες

Τρόφιμα πλούσια σε υδρογονωμένα λίπη (συνθετικά)

  • Τα περισσότερα έτοιμα προϊόντα αρτοποιίας/ ζαχαροπλαστικής: πίτες (τυρόπιτες/ σπανακόπιτες κλπ), σφολιάτες, τσουρέκια, κρουασάν, βουτήματα, μπισκότα, κέικ, μπουγάτσα, ντόνατς κλπ
  • Τα περισσότερα συσκευασμένα σνακ: πατατάκια, γαριδάκια, κρακεράκια, κριτσίνια κλπ
  •  Τηγανιτές πατάτες τύπου φαστ-φουντ (προτηγανισμένες)
  • Μαργαρίνες που περιέχουν υδρογονωμένα ή μερικώς υδρογονωμένα λίπη

Υψηλές ποσότητες αλατιού (νατρίου) & αλμυρών τροφίμων: αυξάνουν την πίεση

  • Μην προσθέτετε αλάτι στο μαγείρεμα και στο πιάτο σας
  • Όταν τρώτε έξω να είστε πολύ προσεκτικοί. Τα εστιατόρια και κυρίως τα φαστ-φουντ, τα σουβλατζίδικα, οι ταβέρνες, τα ασιατικά εστιατόρια (κινέζικα & σούσι) έχουν πολύ αλάτι στα φαγητά. Να ενημερώνετε τον σερβιτόρο ότι θέλετε φαγητό με πολύ λίγο ή καθόλου αλάτι.
  • Αλμυρά τυριά (π.χ. φέτα, κεφαλοτύρι), παστά, καπνιστά, κονσέρβες, πίκλες, αλλαντικά, πατατάκια, κριτσίνια, έτοιμες σούπες, ασιατικά πιάτα (κινέζικα & σούσι), σάλτσα σόγιας, αλλατισμένοι ξηροί καρποί
  • Όλα τα έτοιμα φαγητά (π.χ. κατεψυγμένα για φούρνο μικροκυμμάτων, έτοιμο ρύζι)

 

pexels-photo-374101

Κανόνες για ασφαλή άσκηση

Αρκετές μετα-αναλύσεις έχουν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι τα ολοκληρωμένα προγράμματα  άσκησης στο πλαίσιο της καρδιακής αποκατάστασης μειώνουν τα ποσοστά θνησιμότητας σε ασθενείς ακόμα και  μετά από έμφραγμα μυοκαρδίου. Επίσης πολλές μελέτες απέδειξαν βελτίωση στην ανοχή στην άσκηση μετά από προγράμματα άσκησης που οφειλόταν κυρίως στη μείωση του καρδιακού ρυθμού και συστολικής πίεσης του αίματος.

Οι μελέτες αυτές υποστηρίζουν τη χρήση της φυσικής δραστηριότητας για τη βελτίωση της ικανότητας για άσκηση μετά από στεφανιαία επαναγγείωση, τόσο μετά από την αορτοστεφανιαία παράκαμψη όσο και μετά απο διαδερμικές παρεμβάσεις στα στεφανιαία αγγεία.

Κίνδυνοι από τη σωματική άσκηση

Η σωματική δραστηριότητα και η άσκηση έχουν ορισμένους κίνδυνους που πρέπει να λαμβάνονται υπόψη κατά την σύσταση για τακτική σωματική δραστηριότητα τόσο στο γενικό πληθυσμό και στα άτομα με καρδιαγγειακές

παθήσεις. Ο πιο συχνός κίνδυνος στους ενήλικες είναι οι μυοσκελετικές κακώσεις. Η επίπτωση του τραυματισμού μπορεί να είναι υψηλή (έως 55%) σε μελέτες με προγράμματα άσκησης χωρίς επίβλεψη αν και σε ερευνητικές μελέτες εποπτευόμενης άσκησης τα ποσοστά είναι πολύ μικρότερα καθώς εξαιρούνται τα άτομα υψηλού κινδύνου όπως οι  ηλικιωμένοι. Αρκετοί παράγοντες που επηρεάζουν τον κίνδυνο τραυματισμού είναι τροποποιήσιμοι όπως η παχυσαρκία, η δόση της άσκησης, η έντονη άσκηση όπως

η συμμετοχή σε ανταγωνιστικά αθλήματα, η μη εποπτευόμενη άσκηση, η απουσία προστατευτικού εξοπλισμού  όπως κράνη ποδηλάτου και ο κατάλληλος περιβάλλων χώρος  για προστασία έναντι των τραυματισμών. Η γενική αρχή ότι ο η φυσική δραστηριότητα πρέπει να αυξηθεί σταδιακά με την πάροδο του χρόνου. Τα περπάτημα, η πιο δημοφιλής δραστηριότητα που είναι και το  τυπικό παράδειγμα μιας μέτριας έντασης δραστηριότητας, είναι χαμηλού κινδύνου. Σε ορισμένες περιπτώσεις, η τακτική σωματική δραστηριότητα μειώνει πραγματικά τον κίνδυνο τραυματισμού ενώ η έντονη σωματική δραστηριότητα αυξάνει τον κίνδυνο του αιφνίδιου θανάτου και του εμφράγματος του μυοκαρδίου  μεταξύ των ατόμων με γνωστή ή λανθάνουσα καρδιακή πάθηση. Μια ποικιλία από συγγενείς και επίκτητες παθήσεις όπως η υπερτροφική μυοκαρδιοπάθεια, η ανωμαλίες της στεφανιαίας κυκλοφορίας, η σοβαρή αορτική στένωση, και οι μυοκαρδιοπάθειες συνδέονται με αιφνίδιο θάνατο κατά τη διάρκεια της έντονης δραστηριότητας σε παιδιά και νέους.  Περίπου το 5% έως το 10% των εμφραγμάτων του μυοκαρδίου σχετίζονται με έντονη σωματική δραστηριότητα. Ο σχετικός κίνδυνος της εμφάνισης εμφράγματος μυοκαρδίου  και αιφνίδιου θανάτου κατά την άσκηση είναι μεγαλύτερος σε άτομα που είναι το λιγότερο σωματικά δραστήρια και τα οποία πραγματοποίησαν ασυνήθιστα έντονη σωματική δραστηριότητα.

Οι αγύμναστοι ενήλικες θα πρέπει να αποφεύγουν τις μεμονωμένες εξάρσεις ασυνήθιστα έντονης σωματικής δραστηριότητας και θα πρέπει να γίνεται η τυπική σύσταση να αυξήσουν σταδιακά τα επίπεδα της φυσικής δραστηριότητας με την πάροδο του χρόνου.

Επειδή η στεφανιαία νόσος είναι η πιο συχνή αιτία συμβαμάτων κατά την άσκηση, η συχνότητα εμφάνισης τους είναι υψηλότερη μεταξύ των ασθενών με γνωστή  στεφανιαία νόσο.

Μεταξύ των συμμετεχόντων σε προγράμματα καρδιακής αποκατάστασης, η

μέση συχνότητα εμφάνισης καρδιακής ανακοπής, μη θανατηφόρου εμφράγματος του μυοκαρδίου, και ο θάνατος είναι; 1 για κάθε 117 000, 220 000, και 750 000 ασθενείς ανά ώρα συμμετοχής, αντίστοιχα. Η χαμηλή αναλογία της θανατηφόρου καρδιακής ανακοπής  οφείλεται στην άμεση παρέμβαση  της ομάδας ανάνηψης σε χώρους επιβλεπόμενης άσκησης.

Συστάσεις:

Οι καρδιαγγειακές παθήσεις παραμένουν η κύρια αιτία θανάτου σε πολλές χώρες, επομένως  είναι σημαντικό οι πάροχοι υγειονομικής περίθαλψης να υποστηρίξουν την εφαρμογή και τη συντήρηση των προγραμμάτων άσκησης για τους ασθενείς τους σε όλη την διάρκεια της ζωής τους.

Οι επαγγελματίες υγείας θα πρέπει να προσωπικά να συμμετέχουν σε ένα ενεργητικό  τρόπο ζωής για να εξοικειωθούν με τα ζητήματα που εμπλέκονται στην διατήρηση της δια βίου φυσικής δραστηριότητας και να αποτελέσουν ένα θετικό παράδειγμα για τους ασθενείς και το κοινό. Οι επαγγελματίες υγείας που θα συστήσουν τη σωματική δραστηριότητα στους ασθενείς τους  θα πρέπει να χρησιμοποιούν επιρροή τους να ενθαρρύνουν τα

εκπαιδευτικά προγράμματα που διδάσκουν τη σημασία της άσκησης, και να προσδιορίζουν τις δεξιότητες που είναι απαραίτητες για την ανάπτυξη και τη διατήρηση ενός σωματικά δραστήριου τρόπου ζωής.

Η κοινωνική υποστήριξη και οι αλλαγές συμπεριφοράς στην καθημερινή ρουτίνα είναι απαραίτητες για να διατηρηθεί η φυσική δραστηριότητα στα επιθυμητά επίπεδα. Για αυτό το λόγο, οι πάροχοι υγειονομικής περίθαλψης θα πρέπει να υποστηρίξουν  τις αλλαγές και τις οργανωτικές πρακτικές στους  τόπους εργασίας και  αναψυχής των πολιτών ώστε οι εγκαταστάσεις για τη φυσική δραστηριότητα να είναι ανοιχτές στη διάθεση του κοινού και να παρέχουν ένα ασφαλές  περιβάλλον για την σωματική δραστηριότητα.

Επίσης η σωστή χρήση της άσκησης θα πρέπει να ενσωματωθεί στη εκπαίδευση των γιατρών και των άλλων επαγγελματιών υγείας καθώς και να περιλαμβάνουν τη συνήθη φυσική δραστηριότητα του ασθενούς

ως μέρος του ιατρικού αρχείου και του ιστορικού. Σε κάθε ευκαιρία θα πρέπει να τονίζεται στους ασθενείς η σημασία της σωματικής δραστηριότητας ως κύρια ή συμπληρωματική θεραπεία για παθήσεις όπως

η υπέρταση, η υπερτριγλυκεριδαιμία, η δυσανεξία στη γλυκόζη,

και η παχυσαρκία.

Οι επαγγελματίες υγείας θα πρέπει να εκπαιδευτούν να συνταγογραφούν σωματική δραστηριότητα σε προγράμματα 30 λεπτά ή περισσότερο μέτριας έντασης σωματικής δραστηριότητας, όπως το ζωηρό περπάτημα για τις  περισσότερες, και κατά προτίμηση όλες, τις ημέρες της εβδομάδας. Επίσης να ενθαρρύνονται να συμμετέχουν σε μια ποικιλία από φυσικές δραστηριότητες και να αυξήσουν προοδευτικά τη δραστηριότητά τους. Λεπτομερής κατευθυντήριες οδηγείς για τη συνταγογράφηση άσκησης σε ασθενείς με και χωρίς καρδιαγγειακή νόσο παρέχονται στο AHA(AHA

Exercise Standards for Testing and Training). Δεν είναι απαραίτητο ότι όλα τα άτομα που ξεκινούν μια μέτριας έντασης πρόγραμμα άσκησης να υποβληθούν σε δοκιμασία κόπωσης, αν και αυτό το θέμα παραμένει αμφιλεγόμενο. Παρόλα αυτά  πριν από την έναρξη ενός έντονου προγράμματος άσκησης σε υγιείς άνδρες >45 και γυναικών >55 ετών συστήνεται η διενέργεια δοκιμασίας κόπωσης  ως Σύσταση ΙΙβ, μια σύσταση η  οποία δεν έχει τεκμηριωθεί επαρκώς η χρησιμότητα και η αποτελεσματικότητα της.

Η δοκιμασία κόπωσης  θα πρέπει να πραγματοποιείται κατά τη διακριτική ευχέρεια του ιατρού ανάλογα με την κρίση του  πριν από έντονη άσκηση σε ασθενείς με γνωστά καρδιαγγειακά προβλήματα, σε ασθενείς με συμπτώματα ή ασθενείς υψηλού κινδύνου.

Υπάρχουν επίσης αποτελεσματικές στρατηγικές να προωθηθεί ο ενεργός τρόπος ζωής για όλη την κοινότητες που συμπληρώνουν εκείνες που έχουν σχεδιαστεί για μεμονωμένα άτομα.

pexels-photo-917732

Άσκηση και φυσική δραστηριότητα στην πρόληψη και τη θεραπεία της καρδιαγγειακής νόσου.

Η τακτική σωματική δραστηριότητα κατά την όποια  χρησιμοποιούνται μεγάλες μυϊκές ομάδες, όπως το περπάτημα, το τρέξιμο ή το κολύμπι οδηγεί σταδιακά σε αύξηση της ικανότητας για άσκηση, την αντοχή και τη δύναμη των σκελετικών μυών. Η συνήθης φυσική δραστηριότητα  εμποδίζει την ανάπτυξη της στεφανιαίας νόσου (CAD) και μειώνει τα συμπτώματα σε ασθενείς με εγκατεστημένη καρδιαγγειακή πάθηση. Υπάρχουν επίσης ενδείξεις ότι η άσκηση μειώνει τον κίνδυνο από άλλες χρόνιες ασθένειες, όπως ο διαβήτης τύπου 2, η οστεοπόρωση, η παχυσαρκία, η κατάθλιψη, και ο καρκίνος  του μαστού και του παχέος εντέρου.

Ορισμοί:

Η σωματική δραστηριότητα ορίζεται ως οποιαδήποτε σωματική κίνηση που παράγεται από τους σκελετικούς μυς και οδηγεί σε κατανάλωση ενέργειας πέραν της ενέργειας κατά την ηρεμία. Η άσκηση είναι ένα υποσύνολο της φυσικής δραστηριότητας, είναι προγραμματισμένη, δομημένη,  και επαναλαμβανόμενη , με σκοπό τη βελτίωση ή τη διατήρηση της φυσικής κατάστασης.

Καλή Φυσική κατάσταση περιλαμβάνει την καρδιοαναπνευστική αντοχή,

τη μυϊκή δύναμη, τη σύνθεση του σώματος  και την ευελιξία, ένα σύνολο χαρακτηριστικών που έχουν οι άνθρωποι ή το επιτυγχάνουν και σχετίζεται με την ικανότητά του ατόμου να εκτελεί φυσική δραστηριότητα. Για να καθορίσουμε την ποσότητα της σωματικής δραστηριότητας ή άσκησης κάτι που είναι ιδιαίτερα χρήσιμο κατά τη συνταγογράφηση της άσκησης, θα πρέπει να προσδιορίσουμε τη  δόση της δραστηριότητας και την ένταση με την οποία ασκείται η δραστηριότητα.

Δόση είναι η συνολική ποσότητα της ενέργειας που δαπανάται σε φυσική δραστηριότητα, ενώ η ένταση αντικατοπτρίζει το ποσοστό της ενέργειας που δαπανάται κατά τη διάρκεια τέτοιων δραστηριοτήτων. Η  ένταση μπορεί να οριστεί με απόλυτες ή σχετικές τιμές. Η απόλυτη ένταση αντανακλά το ρυθμό της δαπάνης ενέργειας κατά τη διάρκεια της άσκησης και εκφράζεται συνήθως σε μεταβολικά ισοδύναμα ή METs, όπου 1 MET ισούται με το μεταβολικό ρυθμό ηρεμίας  3,5 ml O2 / kg/min. Η σχετική ένταση αναφέρεται στο ποσοστό της αερόβιας ισχύος χρησιμοποιείται κατά τη διάρκεια της άσκησης και εκφράζεται ως επί τοις εκατό της μέγιστης καρδιακής συχνότητας ή επί τοις εκατό της μέγιστης κατανάλωσης οξυγόνου (VO2max). Μέτριας έντασης δραστηριότητες είναι εκείνες που εκτελούνται σε μια σχετική ένταση του 40% έως το 60% του V O2max (ή η απόλυτη ένταση από 4 έως 6 METs). Οι δραστηριότητες έντονης έντασης είναι αυτές που εκτελούνται σε σχετική ένταση 60% της V O2max (ή απόλυτη ένταση 6 METs). Για παράδειγμα, το ζωηρό περπάτημα σε 4,8 χλμ/ ώρα έχει απόλυτη ένταση 4 METs. Αυτή η ένταση θεωρείται ελαφρά για ένα  υγιές άτομο ηλικίας 20 ετών , αλλά αντιπροσωπεύει μια έντονη ένταση για ένα άτομο ηλικίας 80 ετών.

 Πρόληψη της αθηρωμάτωσης

Κατά τον τελευταίο μισό αιώνα, οι επιδημιολογικές μελέτες έχουν τεκμηριώσει τα οφέλη της συστηματικής  σωματικής δραστηριότητας που οδηγούν σε  μειωμένη συχνότητα εμφάνισης της καρδιαγγειακής νόσου.

Τα οφέλη είναι περισσότερο εμφανή  στα άτομα με έντονη φυσική δραστηριότητα  στα όποια τα  ποσοστά εμφάνισης στεφανιαίας νόσου είναι τα μισά από εκείνα των ατόμων που κάνουν καθιστική ζωή. Τα δεδομένα καταδεικνύουν μια διαβαθμισμένη σχέση της μείωσης του επιπολασμού της στεφανιαίας νόσου με την αύξηση των επίπεδων δραστηριότητας.

Σε πολλές μελέτες, η χαμηλότερη συχνότητα της στεφανιαίας νόσου ήταν

ανεξάρτητη από τους άλλους γνωστούς παράγοντες κινδύνου. Υπάρχουν επίσης πολλά ερευνητικά στοιχεία που να αποδεικνύουν τις ευεργετικές επιδράσεις της άσκησης στην μείωση των επιπέδων των παραγόντων κινδύνου για στεφανιαία νόσο, στη βελτίωση της μυοκαρδιακής λειτουργία, στις αγγειοδιασταλτικές ιδιότητες στη στεφανιαία κυκλοφορία, τον αγγειακό τόνο και  στην εμφάνιση κοιλιακής μαρμαρυγής.

Επίδραση της άσκησης στους παράγοντες κινδύνου για αθηροσκλήρυνση

Η σωματική δραστηριότητα προλαμβάνει και βοηθά στη θεραπεία πολλών εγκατεστημένων παραγόντων κινδύνου όπως η αυξημένη αρτηριακή

πίεση, η αντίσταση στην ινσουλίνη και η δυσανεξία στη γλυκόζη, τα αυξημένα επίπεδα τριγλυκεριδίων, της χαμηλής υψηλής πυκνότητας λιποπρωτεΐνης χοληστερόλης (HDL-C) και της παχυσαρκίας.  Η άσκηση σε

συνδυασμό με τη μείωση του βάρους μπορεί να μειώσει τη χαμηλής πυκνότητας χοληστερόλη (LDL-C) και να περιορίσει την μείωση της HDL-C που συμβαίνει συχνά με μείωση της διαιτητικής πρόσληψης λιπαρών. Το μέγεθος της επίδρασης της άσκησης επηρεάζεται από τα χαρακτηριστικά της άσκησης και από το κατά πόσον η άσκηση οδηγεί σε ταυτόχρονη μείωση στο σωματικό βάρος. Η επίδραση στους παράγοντες κινδύνου μπορεί να είναι μεγάλη και σε ορισμένα άτομα και να αποτρέψει την ανάγκη για άλλες παρεμβάσεις. Σε γενικές γραμμές, η επίδραση της άσκησης στους παράγοντες κινδύνου είναι μικρότερη από εκείνη που επιτυγχάνεται με φαρμακολογικές θεραπείες, αν και μπορεί να πολλαπλασιαστεί από άλλες αλλαγές στον τρόπο ζωής, όπως οι  στις διατροφικές αλλαγές και η  απώλεια βάρους.

Τουλάχιστον 44 τυχαιοποιημένες μελέτες, με  2674 συμμετέχοντες έχουν μελετήσει την επίδραση της άσκησης στην αρτηριακή πίεση ηρεμίας. Η μέση μείωση της συστολικής και διαστολική αρτηριακή πίεση ήταν 3,4 και 2,4 mm Hg  αντίστοιχα.

Η αρτηριακή πίεση ηρεμίας ήταν ένας σημαντικός καθοριστικός παράγοντας

του αποτελέσματος της  άσκησης. Μέση συστολική και διαστολική αρτηριακή

πιέση  μειώθηκαν 2,6 και 1,8 mm Hg σε νορμοτασικούς ασθενείς και 7,4 και 5,8 mm Hg σε υπερτασικούς ασθενείς αντίστοιχα, γεγονός που υποδηλώνει ότι η άσκηση μπορεί να χρησιμεύσει ως θεραπεία απαιτείται σε ασθενείς με ήπια υπέρταση.

 Η σωματική δραστηριότητα μειώνει επίσης την αντίσταση στην ινσουλίνη και την μεταγευματική υπεργλυκαιμία. Σε ασθενείς με διαβήτη τύπου ΙΙ

που ασκούνται παρατηρείται  μια μέση μείωση της γλυκοζυλιομένης αιμοσφαιρίνης από 0,5% έως 1% . Η σωματική δραστηριότητα και η απώλεια βάρους μπορεί να βοηθήσει στη πρόληψη της εμφάνισης του διαβήτη τύπου II σε άτομα με υψηλό κίνδυνο εμφάνισης της νόσου.